آسمان سخت >> مسافر شب و مه

مسافر شب و مه

مسافرشب و مه بی پناه درباران

بدون چترو عصا و کلاه درباران

مسافری که زشهرغروب میآمد

و رهسپاربه شهر پگاه درباران

بلور ابرسپیدی به رنگ غمهایش

تمام حرف دلش بود- آه - درباران

برای گفتن دردش مناره ای میخواست

به عمق تیره ی دلگیرچاه درباران

درآسمان نگاهش که حوض آبی بود

نشسته بود گل خیس ماه درباران

شبیه عمرسرو ته ؛ شبیه شوق غمین

همیشه پاک شبیه گناه درباران

نمی چکید از آئینه های چشمانش

از آفتاب همیشه سیاه درباران !

بجز سکوت و شب و شعرهای ناگفته

بجزدرست ترین اشتباه درباران

بروی جاده ی بی رهگذرترین خاکی

زمخت و سخت شبیه رفاه درباران

کسی که باور او مثل بت مقدس بود

شبیه آینه های سیاه درباران

شبیه دخترخیس نجیب افکارش

میان مه زدگی گاه گاه دربارن

همیشه اول هرشب مسافرخود بود

به سمت راه سحر بی پناه در باران

+ نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/۸ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ توسط سارا نظرات ()

درباره وبلاگ

من ازجهان بی تفاوتی حرفها و صداها میآیم و این جهان به لانه ی ماران مانند است و این جهان پرازصدای حرکت پاهای مردمی است که همچنان که ترا می بوسند درذهن خود طناب دارترا می بافند . فروغ فرخزاد

فهرست اصلی

صفحه نخست
ایمیل مدیر
آرشيو مطالب

نویسندگان

سارا

آرشیو مطالب

اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
دی ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸

آرشیو موضوعی

پیوندها